Maria Skłodowska-Curie

Maria Skłodowska-Curie to jedna z bardziej popularnych polskich uczonych, która posiadała duży wkład w rozwój fizyki i przede wszystkim chemii. Urodziła się w listopadzie roku 1867 w Warszawie, umiera jednak już we Francji, zresztą tam spędziła większość swojego życia i tam rozwijała swoją karierę naukową. Na konto jej największych zasług i dokonań z całą pewnością można zapisać opracowanie teorii promieniotwórczości, odkrycie praktycznych metod rozdzielania promieniotwórczych izotopów i przede wszystkim odkrycie całkowicie nowych pierwiastków, radu i polonu. Warto także nadmienić, że właśnie pod jej czujnym okiem prowadzone były pierwsze z badań, które miały znaleźć zastosowanie promieniotwórczości w leczeniu raka. Nagrodę nobla Maria Skłodowska-Curie zdobywała dwukrotnie, pierwszy raz razem z swym mężem z dziedziny fizyki, drugi raz już samodzielnie właśnie za odkrycie i wydzielenie nowych pierwiastków. Jest ona jedyną kobietą, która dwukrotnie zdobyła nobla i jedyną osobą, której udało się dokonać tego w dwóch różnych dziedzinach. Dzieci oraz wnuki Skłodowskiej-Curie to także wzięci naukowcy posiadający wysoką renomę.

Maria Skłodowska-Curie przyszła na świat jako piąte dziecko w jednej z popularnej nauczycielskich rodzin, która wywodziła się od drobnej szlachty. Jej rodzina posiadała prawo do posługiwania się herbem Dołęga. Ojciec uczył matematyki oraz fizyki, jednocześnie piastując stanowisko dyrektora w dwóch warszawskich męskich gimnazjach i prowadził stancję dla chłopców. Matka zaś była dyrektorką w jednej z najbardziej prestiżowych warszawskich pensji dla dziewcząt z zamożnych domów. Matka Skłodowskiej umiera jednak bardzo wcześnie, kiedy przyszła badaczka posiada zaledwie jedenaście lat. W czasie tym rozpoczyna ona także naukę w pensji dla dziewcząt, która prowadzona była przez jej matkę zanim ta umarła. Edukację na pensji kończy w roku 1883, następne kilka miesięcy spędza beztrosko na wsi u rodziny ojca, po czym wraca do warszawy gdzie zajmuje się udzielaniem korepetycji. W tym czasie zawiera umowę ze swoją starszą siostrą, której obiecała udzielać wsparcia finansowego na studiach w Paryżu oczekując tego samego w zamian w przyszłości. W związku z tym została guwernantką najpierw w jednej z prawniczych rodzin w Krakowie, a następnie pracowała u rodziny ziemiańskiej, także krewnych ojca, gdzie przebywała przez okres dwóch lat. W trakcie pracy u tejże rodziny zachowała się w Kazimierzu Żórawskim, z resztą ze wzajemnością, który jak się później okaże będzie wybitnym matematykiem. Jego rodzice jednak stanowczo odrzucili pomysł ślubu z ubogą krewną, a oprócz tego straciła pracę. Na wyjazd do Francji decyduje się jednak dopiero w roku 1891, cały wcześniejszy okres żywiła bowiem nadzieję, że dojdzie do jej ślubu z Kazimierzem.

W Paryżu Maria Skłodowska jako pierwsza w historii kobieta zdaje egzaminy wstępne na wydział fizyki oraz chemii na Sorbonie. W dzień studiowała, wieczorami natomiast zajmowała się pracom korepetytorki z biedą zarabiając na swoje utrzymanie. W roku 1893 udaje się jej uzyskać licencjat z fizyki i od tego momentu rozpoczęła pracę laborantki w przemysłowym laboratorium jednych z paryskich zakładów. W tym czasie dalej studiowała na Sorbonie i uzyskała drugi licencjat, tym razem jednak z matematyki. Posiadała więc szeroką, rozległą i ugruntowaną wiedzę, przede wszystkim jednak cechował ją ogromny talent oraz wrodzona dociekliwość.

W tym samym roku kiedy Maria Skłodowska otrzymała licencjat z matematyki poznała także swojego przyszłego męża, który w czasie tym pracował jako doktorant w jednym z laboratoriów. Po zrobieniu doktoratu przez Piotra Curie Maria wychodzi za niego za mąż w roku 1895. Mąż Skłodowskiej zarekomendował ją swojemu przełożonemu, który składa jej propozycję podjęcia studiów doktoranckich pod jego opieką. Zaproponował jej pozornie mało atrakcyjny i jednocześnie pracochłonny temat do zbadania, a mianowicie dlaczego radioaktywność niektórych z rodzajów rud uranowych jest wyższa niż wynikałoby to z udziału samego uranu w czystej formie. Maria Skłodowska z pomocą innego młodego chemika rozpoczęła żmudną pracę rozdzielania rud uranowych na pojedyncze związki chemiczne i poszukiwania związku, który ma wpływ na tak podwyższoną radioaktywność. Do zespołu z czasem dołącza także Piotr Curie. Badania te po około czterech latach doprowadzają do przełomowego odkrycia polonu, a następnie o wiele bardziej radioaktywnego radu. Oprócz tego Skłodowskiej udało się na podstawie badań wyjaśnić przyczyny zjawiska radioaktywności, które miałoby być efektem rozpadu jąder atomów. W roku 1903 jako pierwsza z kobiet otrzymuje tytuł doktora fizyki, w tym roku też przyznana zostaje jej pierwsza nagroda nobla.

W momencie kiedy państwo Curie otrzymali nagrodę nobla stali się bardzo sławni. Władze Sorbony przyznały Piotrowi tytuł i stanowisko profesora oraz zezwoliły na założenie własnego oraz niezależnego laboratorium, Maria została w nim kierownikiem badań. W czasie tym rodzą się także dwie córki państwa Curie, a mianowicie Eve oraz Irene. Niestety, w roku 1906 Piotr umiera przejechany przez zaprzężony w konie ciężarowy powóz. Maria Skłodowska-Curie straciła nie tylko towarzysza swojego życia, ale jednego z najlepszych współpracowników. W maju tego samego roku rada wydziałowa postanawia, że kadra stworzona przez zmarłego Curie zostanie utrzymana i to Marii przypadła pełna władza nad laboratorium, co umożliwiło jej wyjście z cienia swojego męża, a oprócz tego stała się pierwszą kobietą w Sorbonie z tytułem profesora.

W momencie kiedy samodzielna kariera naukowa Marii Skłodowskiej-Curie zaczynała wskakiwać na odpowiednie tory ujawniony został jej romans z jednym z francuskich fizyków, który miał trwać na przełomie roku 1910 oraz 1911. Langevin, gdyż tak nazywał się kochanek Skłodowskiej, był żonaty i porzucił dla Marii swoją rodzinę. Curie w oczach prasy, zwłaszcza brukowców, przedstawiana byłą jako osoba odpowiedzialna za rozbicie rodziny, na jej niekorzyść przemawiał fakt, że była starsza od nowego partnera, a oprócz tego byłą cudzoziemką. Na domiar złego Polska nie kojarzyła się w tamtych czasach pozytywnie większości mieszkańców Francji, Skłodowską posądzano o to, że posiada żydowskie korzenie, a osoby z tego kręgu etnicznego we Francji na początku dwudziestego wieku kojarzyły się dosyć negatywnie. Wszystko to mogło się odbić dosyć negatywnie na jej karierze, po kilku tygodniach cała burza w prasie i wśród opinii publicznej ucichła i nie zaważyło to na dalszej karierze Skłodowskiej.

Po zakończeniu wojny Maria Skłodowska-Curie dalej szefowała paryskiemu zespołowi zajmującemu się badaniami nad radem i jednocześnie jeździ łapo świecie, gdzie pomagała przez swoją fundację zakładać instytuty leczenia chorób związanych z nowotworami. Jeden z pierwszych takowych instytutów powstał w roku 1932 w Warszawie. Maria Skłodowska-Curie umiera jednak wkrótce po tym, bowiem w roku 1934, w jednej z alpejskich klinik. Przyczyną zgonu byłą białaczka, która spowodowana była najprawdopodobniej przez ogromne ilości promieniowania pochłonięte przez organizm podczas kolejnych lat badań.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *