Napoleon Bonaparte

Napoleon Bonaparte

Napoleon Bonaparte – Był dzieckiem rewolucji francuskiej, ale też właśnie on poskromił wrzenie społeczne i przekształcił je w zdobycze. Napoleon I Bonaparte (1769-1821), Cesarz Francuzów. Nazwano go „robespierre na koniu”. Olbrzymie imperium rozpadło się rychło po upadku cesarza – żołnierskie szczęście opuściło go już w czasie wyprawy na Rosję. Wiele jego postanowień i reform dotyczących ustroju państwa i prawa, oddziałuje po dziś dzień.

Na końcu Avenue des Champs-Elysées w Paryżu wznosi się potężny Łuk Tryumfalny, którego budowę cesarz zlecił w 1806 r. dla upamiętnienia swoich zwy­cięstw i na cześć swoich żołnierzy. We­wnątrz łuku na ścianach wyryto nazwy 172 miejscowości, gdzie rozegrały się bi­twy oraz nazwiska 600 generałów, wśród nich także Polaków.

Gdy w 1840 r. przewieziono zwłoki Na­poleona z wyspy św. Heleny do Paryża, trumna wjechała do miasta przez bramę Łuku Tryumfalnego. Ostateczne miejsce spoczynku cesarz znalazł pod piękną ba­rokową kopułą tumu Inwalidów, w wi­docznej z kościoła, wspaniale urządzonej krypcie. Dziś jeszcze kościół Inwalidów należy do najliczniej odwiedzanych zabyt­ków Paryża jako miejsce pamięci o jednej z najbardziej skomplikowanych i niezwyk­łych postaci w dziejach świata.

Człowiek, który sam siebie uważał za naj­większego z Francuzów, właściwie Francu­zem nie był i przez całe życie mówił po francusku z obcym akcentem. Urodził się 15 sierpnia 1769 r. jako Napoleon Bonaparte w Ajaccio na Korsyce, którą zale­dwie rok wcześniej Genua sprzedała Fran­cji. Jego ojciec Carlo walczył przeciw Fran­cji po stronie powstańców korsykańskich, którzy zostali pokonani 3 miesiące przed narodzeniem Napoleona. Bardzo szybko podporządkował się jednak nowemu panowaniu, zmienił imię na Charles, został radcą królewskim i załatwił 10-letniemu synowi stypendium w szkole wojskowej w Brienne.

Pięć lat później młodzieńca przeniesiono do szkoły wojskowej w Paryżu, gdzie w 1785 r. zdał końcowy egzamin i otrzy­mał patent porucznika. W ten sposób za­częła się wojskowa kariera „brzydkiego, małego Korsykanina”, który miał zaledwie 1,66 m wzrostu i często wyglądał wówczas na chorego.

Gdy w sierpniu 1789 r., miesiąc po sztur­mie Bastylii, zbuntował się jego pułk, Na­poleon stanął po stronie rewolucji. Czte­ry lata później bombardowanie i zdobycie Tulonu, opanowanego przez Hiszpanów i sprzymierzonych z nimi Anglików, dały mu awans na stopień brygadiera. Upadek Robespierre’a mu nie zaszkodził. Jego nowy protektor, Barras, członek Dyrekto­riatu, zapewnił mu naczelne dowództwo nad armią francuską we Włoszech. Przed objęciem tego stanowiska poślubił atrak­cyjną wdowę – Józefinę de Beauharnais. Błyskotliwa kariera Napoleona osiągnęła moment, od którego nie potrzebował już niczyjej protekcji.

Podbił Lombardię i pokonał Austrię. Rząd w Paryżu zaopatrywał w środki pochodzą­ce ze zdobyczy wojennych, sam także szczodrze z nich czerpał. W stolicy przyjmowano go jako tryumfatora, a on sam czuł się w tej roli jak nowy Cezar. Jako członek rządu przejął zwierzchność nad ekspedycją do Egiptu, mającą na celu za­danie dotkliwego ciosu Anglii. Wojskowe sukcesy tej kampanii, prowadzonej z nie­zwykłą brutalnością, zostały jednak zniwe­czone pod Abukirem przez angielską eska­drę pod dowództwem admirała Horatia Nelsona, który pokonał flotę francuską. W ten sposób armia została odcięta od oj­czyzny.

Rok później, gdy Napoleon dowiedział się o klęskach we Włoszech i w Niemczech oraz o braku kompetencji Dyrektoriatu, porzucił armię w Egipcie i pod osłoną mglistej nocy powrócił do Paryża. Obalił Dyrektoriat przez wojskowy zamach sta­nu, obwołał się w listopadzie 1799 r. pierwszym konsulem i ogłosił: „Zakończyliśmy powieść rewolucji. Musimy przekonać się, co z realizacji założeń jest istotne i możliwe”. W plebiscycie zaledwie 1562 spo­śród 3 milionów głosujących wypowie­działo się przeciw nowej konstytucji, którą w znacznej części Napoleon sformułował sam. Stawiał na zaufanie mas oraz na ar­mię. 3 lata później, w drugim powszech­nym głosowaniu, został wybrany dożywot­nio na konsula, a po upływie następnych 2 lat – na cesarza Francuzów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *