Adolf Hitler

Adolf Hitler

Adolf Hitler – urodzony w 1889 r. w Braunau w Austrii Hitler miał ambicje by zostać wziętym artystą. Mimo starań nie odniósł jednak sukcesu w dziedzinie malarstwa. Frustracja miała wkrótce przełożyć się na poglądy młodego Hitlera, który zaczął sympatyzować z niemieckim nacjonalizmem. Aby stanąć na wysokości zadania wstąpił do armii niemieckiej. Na froncie I wojny światowej był ranny i otrzymał dwa medale za odwagę. Kapitulacja Niemiec przyniosła Hitlerowi niemałe rozczarowanie, prawdopodobnie to spowodowało że wstąpił do niewielkiej prawicowej partii przekształconej później w NSDAP. W szeregach tej partii szybko piął się w górę, by zostać po dwóch latach niekwestionowanym przywódcą, czyli führerem. Nazistowska partia NSDAP zawdzięczyć miała Hitlerowi szybki awans w popularności. Rosnąc w siłę NSDAP pod wodzą Hitlera zorganizowała w roku 1923 nieudany zamach stanu. Niepowodzenie „puczu monachijskiego” skutkowało aresztowaniem Hitlera i skazaniem go za zdradę stanu. W więzieniu spędził rok czasu. Historia szykowała jednak dla NSDAP tłuste lata, bowiem na horyzoncie zdarzeń miał niedługo miejsce wielki kryzys, czas który wywołał ogólne niezadowolenie społeczeństwa z działalności niemieckiego establiszmentu. To na fali wielkiego kryzysu NSDAP zyskała na sile. Popularność rosła aby w roku 1933 Hitler mógł zostać kanclerzem Niemiec. Niemiecka opinia publiczna wyraziła gremialną zgodę na wykorzystanie przez Hitlera aparatu władzy do ostatecznej likwidacji partii opozycyjnych i wprowadzania dyktatury – do ograniczania swobód obywatelskich i praw obywatelskich. Fakty podstawowe dla poziomu życia Niemców, takie jak wysokie bezrobocie i bieda, zostały przez Hitlera rozwiązane poprzez rozwój gałęzi zbrojeniowych przemysłu.

Dla niektórych współczesnych już samo dojście Hitlera do władzy nie zwiastowało nic dobrego dla ładu politycznego w Europie, ustalonego po I wojnie światowej, natomiast następne jego decyzje dały się ująć w pewien logiczny konstrukt zdarzeń, zwłaszcza rozwój przemysłu zbrojeniowego mógł jasno sugerować, że Niemcy dążą do konfrontacji militarnej poprzez rewizję traktatu wersalskiego. Niedawni alianci europejscy na czele z Anglią i Francją, zajęci byli własnymi problemami ekonomicznymi do tego stopnia, że zajęcie Nadrenii w 1936 roku a także aneksja Austrii oraz Sudetów w 1938 roku spotkało się z brakiem reakcji. Metodą ustępstw wobec Hitlera Anglia i Francja uczyniły Czechosłowacje całkowicie bezbronną, toteż nie minęło kilka następnych miesięcy i całe terytorium Czechosłowackie zostało zajęte przez Niemcy. Anglia i Francja były jednak zdecydowane bronić Polski – następnym celem ataku Hitlera miała być Polska. Hitler przeczuwając że Polska nie będzie oddana samej sobie tak jak Czechosłowacja, zawarł z ZSRR w roku 1939 „pakt o nieagresji”, będący faktycznym planem rozbioru Polski między oba kraje. W ten sposób wybuchła II wojna światowa – 1 września 1939 roku Niemcy najechały na Polskę, a w ślad za Niemcami do Polski od wschodu wkroczyła armia czerwona. Szybkie zwycięstwo Hitlera nad Polską było formą zachęty dla Hitlera, bowiem już w 1940 roku armie niemieckie zajęły Danię i Norwegię, następnie Holandię, Belgię i Luksemburg, aby w końcu zająć Francje.

Kolejna na celowniku Hitlera była Anglia, stawiła jednak sprawny opór lotniczy niemieckiej Luftwafe. Rok 1941 oznaczał też zajęcie przez armie Hitlera Grecji i Jugosławii. Lecz rok 1941 był przełomowy z jednego zasadniczego powodu, ponieważ Hitler złamał wówczas pakt o nieagresji z ZSRR i zaatakował władztwo Stalina. Z początku armie niemieckie radziły sobie świetnie – zajęły olbrzymi obszar Związku Radzieckiego, ale nie cały. Tymczasem nie ulegało wątpliwości, że znak zapytania w przypadku terytoriów ZSRR dotyczy nie lata, ale właśnie zimy. Wtedy to ofensywa niemiecka znacznie wytraciła impet, a dodatkowo sytuację zaostrzył sam Hitler wypowiadając wojnę Stanom Zjednoczonym. Punktem zwrotnym wojny była druga połowa roku 1942, czyli przegrana III Rzeszy pod El Alamein w Północnej Afryce i pod Stalingradem w ZSRR. Od tego momentu wytworzyła się swoista równia pochyła, po której następował ruch Niemiec w dół – w kierunku całkowitej przegranej. Koniec przyniosła wiosna roku 1945. Według powszechnie dostępnych źródeł, Hitler popełnił samobójstwo 30 kwietnia w Berlinie; siedem dni później Niemcy poddały się.
Zwykle uważany przede wszystkim za bezprecedensowego w historii ludobójcę, którego polityka zasadała się na nienawiści wobec wszystkiego co choć trochę odbiegało od lansowanego przez nazistów typu idealnego białego niemca. Należy zauważyć przy tym, iż badacze zagadnienia podkreślają ułomność fizyczną Hitlera, jak również jego niejednoznaczne pochodzenie, sugerując również możliwość korzeni semickich.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *